Czasami osoby jąkające sie mogą przyjąć strategie, będące próbą zminimalizowania lub ukrycia tego problemu, na przykład:

• Unikanie lub zmienianie słów - mówienie „Zapomniałem, co miałem powiedzieć” lub przechodzenie do innego słowa, gdy zaczyna się jąkanie, np. „W sobotę widziałem mojego br- br- br... moją siostrę”.

• Unikanie pewnych sytuacji – na przykład ustnych prezentacji lub zabierania głosu podczas seminariów.

Strategie nauczania

• Dobrym rozwiązaniem może okazać się zorganizowanie na początku semestru spotkania, podczas którego omówione zostaną wszelkie pytania i oczekiwania studentów. Student powinien mieć już wcześniej opracowane własne strategie radzenia sobie w różnych sytuacjach. Powinien również potrafić określić jakie wsparcie może być dla niego korzystne.

• Należy wyraźnie ustalić jaki sposób komunikacji jest dla studenta najwygodniejszy (pisanie odpowiedzi na kartce, laptopie itp.).

• W przypadku osób jąkających się, należy zaczynać od pytań pozwalających na proste odpowiedzi. Należy unikać jednak pytań, w których odpowiedzią może być tylko "tak", lub "nie", gdyż mogą one wydawać się protekcjonalne.

• Należy zadbać o to, by student mający trudnościami z mówieniem, nie był wykluczony z zajęć w grupie i zarządzać tempem dyskusji tak, aby inni studenci nie przerywali jej w niewłaściwy sposób.

• Gdy studenta trudno jest zrozumieć, należy zachować spokój, obserwować ruchy warg i brać pod uwagę wyraz twarzy oraz język ciała. Należy starać się unikać zgadywania lub uzupełniania zdań za studenta, by przyspieszyć komunikację, chyba że student sam będzie tego oczekiwał (zawsze należy to wcześniej ustalić). Należy zachować takt i delikatność.
  

• Należy poprosić studenta o powtórzenie tego, co powiedział, jeśli jego wypowiedź nie była zrozumiała. Następnie należy powtórzyć studentowi usłyszaną treść, by potwierdzić jej zrozumienie.

• Jeśli mówienie na forum publicznym jest dla studenta szczególnie trudne i pogarsza jego problemy, najlepszym rozwiązaniem może być umożliwienie studentowi wcześniejszego nagrania ustnej prezentacji i odtworzenie jej w czasie zajęć.

• Na trudności w mówieniu może wpływać stan emocjonalny danej osoby. Mowa jest często wyraźniejsza, gdy dana osoba czuje się pewnie i jest zrelaksowana, co jest jednym z najważniejszych czynników, jakie należy rozważyć komunikując się z osobami z dysfunkcjami mowy. Atmosfera panująca na seminarium, powinna być rozluźniona i naturalna.

• Studentom z trudnościami komunikacyjnymi wyrażanie się może zabrać więcej czasu niż innym, co wymaga cierpliwości i wyrozumiałości uczących. Należy starać się unikać presji czasowej. Dla niektórych osób szczególnie trudne może być utrzymanie płynnej mowy w sytuacjach stresujących, np. w czasie egzaminów ustnych lub gdy dokonują prezentacji dla reszty grupy. Ponieważ zadania takie z natury rzeczy są ograniczone w czasie, należy zastanowić się, czy nie będzie właściwe dać danej osobie kilka dodatkowych minut na ukończenie zadania tak, by mogła w pełni przekazać swój komunikat.

• Dla osób z trudnościami w mówieniu, trudna i stresująca może być komunikacja przez telefon. Poczta elektroniczna może być zatem bardziej odpowiednią metodą komunikacji.

• Być może trzeba będzie zmodyfikować egzaminy ustne tak, by umożliwić studentowi pełne pokazanie swych umiejętności. Wszelkie poczynione alternatywne ustalenia muszą być koordynowane przez uprawnioną osobę zarządzającą egzaminami.

• Należy pamiętać, że jeśli student ma trudności w mówieniu, nie oznacza to automatycznie, że ma problemy ze słuchem czy zrozumieniem – należy mówić do studentów w sposób naturalny.