Czasami osoby jąkające mogą przyjąć strategie będące próbą zminimalizowania lub ukrycia tego problemu, na przykład:

• Unikanie lub zmienianie słów - mówienie „Zapomniałem, co miałem powiedzieć” lub przechodzenie do innego słowa, gdy zaczyna się jąkanie, np. „W sobotę widziałem mojego br- br- br... moją siostrę”.

• Unikanie pewnych sytuacji – na przykład, zabierania głosu na seminariach lub ustnych prezentacji.

Strategie nauczania

• Dobrym rozwiązaniem może okazać się zorganizowanie na początku roku spotkania, podczas którego omówione zostaną wszystkie pytania i wymagania studentów. Student powinien mieć już wcześniej opracowane własne strategie radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Powinien także umieć określi jakie wsparcie może być dla niego korzystne.

• Należy ustalić jaki sposób komunikacji jest dla studenta najwygodniejszy (pisanie odpowiedzi na kartce, laptopie itp.).

• W przypadku osób jąkających się, należy zaczynać od pytań pozwalających na proste odpowiedzi. Należy unikać jednak pytań, w których odpowiedzią może być tylko "tak", lub "nie", ponieważ mogą one wydawać się protekcjonalne.

• Należy zapewnić, by student mający trudnościami z mówieniem nie był wykluczony z zajęć w grupie i zarządzać tempem dyskusji tak, aby inni studenci nie przerywali jej w niewłaściwy sposób.

• Gdy studenta trudno jest zrozumieć, należy zachować spokój, obserwować ruchy warg i brać pod uwagę wyraz twarzy oraz język ciała. Należy starać się unikać zgadywania lub uzupełniania zdań za studenta, by przyspieszyć komunikację, chyba że student sam tego oczekuje (zawsze należy to wcześniej ustalić). Należy zachować takt i delikatność.

• Należy wyraźnie poprosić studenta o powtórzenie tego, co powiedział, jeśli jego wypowiedź nie jest w pełni zrozumiała. Następnie należy powtórzyć studentowi usłyszaną treść, by potwierdzić jej zrozumienie.

• Jeśli mówienie na forum publicznym jest dla studenta szczególnie trudne i pogarsza jego problemy, najlepszym rozwiązaniem może być umożliwienie studentowi wcześniejszego nagrania ustnej prezentacji i odtworzenie jej w czasie zajęć.

• Na trudności w mówieniu może wpływać stan emocjonalny danej osoby. Mowa jest często wyraźniejsza, gdy dana osoba czuje się pewnie i jest zrelaksowana, co jest jednym z najważniejszych czynników, jakie należy rozważyć komunikując się z osobami z dysfunkcjami mowy. Niech atmosfera na seminarium będzie jak najbardziej rozluźniona i naturalna.

• Studentom z trudnościami komunikacyjnymi wyrażanie się może zabrać więcej czasu niż innym, co wymaga cierpliwości i wyrozumiałości uczących. Należy starać się unikać presji czasowej. Dla niektórych osób szczególnie trudne może być utrzymanie płynnej mowy w sytuacjach stresujących, np. w czasie egzaminów ustnych lub gdy dokonują prezentacji dla reszty grupy. Ponieważ zadania takie z natury rzeczy są ograniczone w czasie, należy zastanowić się, czy nie będzie właściwe dać danej osobie kilka dodatkowych minut na ukończenie zadania tak, by mogła przekazać swój komunikat.

• Dla osób z trudnościami w mówieniu stresująca może być także komunikacja przez telefon. Poczta elektroniczna okazać się tu bardziej odpowiednią metodą komunikacji.

• Być może trzeba będzie zmodyfikować egzaminy ustne tak, by umożliwić studentowi pełne zaprezentowanie swoich umiejętności. Wszelkie poczynione alternatywne ustalenia muszą być koordynowane przez uprawnioną osobę zarządzającą egzaminami.

• Należy pamiętać, że jeśli student ma trudności w mówieniu, nie oznacza to automatycznie, że ma problemy ze słuchem czy zrozumieniem – należy mówić do studentów w sposób naturalny.