AMERYKANISTYKA I AUTYZM

W skrócie o autyzmie
Autyzm to zaburzenie rozwojowe, którego skutki odczuwalne są przez całe życie. Jest ono związane ze sposobem, w jaki osoba komunikuje się i postrzega otaczających ją ludzi. Zaburzenie to dotyczy szerokiego zakresu skomplikowanych zachowań: deficytów w rozumieniu i ekspresji języka, deficytów w rozwoju motorycznym, wadliwego spostrzegania i oceniania rzeczywistości, a także niezdolności do funkcjonowania w sytuacjach społecznych. Dzieci i dorośli z autyzmem doświadczają trudności w interakcjach dnia codziennego. Ich umiejętność nawiązywania przyjaźni, jak również rozumienia emocji innych osób jest bardzo ograniczona.

Charakterystyczne dla osób z autyzmem są wzory powtarzalnego zachowania i opór na zmiany. Prawidłowo funkcjonują one w środowisku ustabilizowanym, w którym  panuje rutyna.

Szczegółowy opis zaburzeń autystycznych
Osoby autystyczne często doświadczają dodatkowych trudności w nauce. Studenci z zaburzeniami autystycznymi mogą mieć poważne problemy, które w sposób znaczący będą negatywnie wpływać na ich naukę.

Wyróżniamy trzy podstawowe sfery trudności, które znane są częściej pod nazwą „triada zaburzeń”:

• Interakcje społeczne – trudności w kontaktach międzyludzkich, np. osoby autystyczne sprawiają wrażenie powściągliwych i obojętnych. Wynika to z braku potrzeby emocjonalnego kontaktu z ludźmi. Osoby autystyczne nie potrafią reagować na obecność innych ludzi, co wynika z deficytów w zdolnościach do korzystania z sygnałów społecznych.
• Komunikacja społeczna – trudności w komunikacji werbalnej i niewerbalnej, np. nie rozumieją w pełni znaczenia podstawowych gestów, wyrazu twarzy czy tonu głosu, czyli podstawowych kodów społecznych.
• Wyobraźnia – trudności w rozwijaniu umiejętności interpersonalnych, np. osoby takie mają ograniczoną sferę wyobraźni.

Syndrom Aspergera

Zwany również Zespołem Aspergera polega na znacznych i utrzymujących się zaburzeniach interakcji społecznych. Wyraża się to w stereotypowych, powtarzających się zachowaniach i sztywnym trzymaniu się rutyny.

Osoby z syndromem Aspergera mają trudności w odczytywaniu sygnałów komunikacji, które większość z nas uważa za oczywiste. W rezultacie, osoby te mają trudności w komunikacji i interakcji z innymi. Poza tym osoby z syndromem Aspergera mają zazwyczaj mniej problemów z językiem, niż osoby autystyczne. Często mówią płynnie, choć ich słowa mogą wydawać się czasem zbyt formalne lub sztywne. Co więcej, osoby z syndromem Aspergera wydają się nie mieć problemów w nauce, co również odróżnia to zaburzenie od autyzmu.

Syndrom Aspergera to forma autyzmu i dlatego wiele śladów autyzmu jest w nim rozpoznawanych, np.:

• trudności w komunikacji – osoby mogą mówić płynnie, lecz zupełnie ignorować reakcję słuchaczy; mogą wygłaszać nieskończenie długie monologi, nie patrząc na zainteresowanie słuchaczy; mogą też wydawać się nie wrażliwi na uczucia innych. Pomimo zdolności językowych osoby z syndromem Aspergera mogą używać języka w sposób zbyt precyzyjny lub zbyt dosłowny. Wszelakie dowcipy lub humor, jak również przesadny język, mogą okazać się dla nich problematyczne.
• trudności w tworzeniu związków społecznych – w przeciwieństwie do osób z klasycznym autyzmem, które często wydają się być zamknięte w sobie oraz niezainteresowane światem zewnętrznym, osoby z syndromem Aspergera chcą być towarzyskie. Równocześnie, nadal nie rozumieją w pełni sygnałów komunikacji niewerbalnej, np. wyrazu twarzy, co sprawia, że jest im trudno nawiązać i utrzymać kontakty towarzyskie z osobami nieświadomymi ich potrzeb.
• brak wyobraźni i kreatywności – osoby z syndromem Aspergera, które posiadają zdolność doskonałego rozumienia faktów, często nie potrafią myśleć w sposób abstrakcyjny.

Powyższe wskazówki tłumaczą dlaczego osoby ze zdiagnozowanym syndromem Aspergera uczęszczają do szkół publicznych, gdzie przy odpowiednim wsparciu osiągają dobre wyniki w edukacji.

Osoby z syndromem Aspergera cechuje niemal obsesyjne zainteresowanie zbieractwem lub innego rodzaju hobby. Najczęściej polega ono na zestawianiu lub zapamiętywaniu pewnych faktów, np.: rozkładów jazdy pociągów, zwycięstw w gonitwach konnych lub wymiarów kościołów, czy katedr. Przy odpowiedniej zachęcie możliwe jest rozwinięcie tych zainteresowań w odpowiedni sposób tak, by osoby z syndromem Aspergera mogły pójść do pracy lub na studia związane z ich zainteresowaniami.

Osoby te mogą również odczuwać niezadowolenie z wprowadzania wszelkiego rodzaju zmian i często preferują układanie swojego dnia wg ustalonego planu. Jeśli pracują wiele godzin, każde nieoczekiwane opóźnienie (takie jak miejski korek lub spóźniony pociąg), może ich zdenerwować lub wystraszyć.

Wszystkie wyżej wymienione cechy należą do najczęściej występujących objawów zespołu Aspergera. Należy jednak pamiętać, że każdy przypadek jest inny i u każdej z osób cechy te mogą się zmieniać lub jedna z nich może przeważać nad pozostałymi.

Cechy wpływające na naukę i nauczanie
Studenci z zaburzeniami autystycznymi mogą mieć przewagę nad pozostałymi studentami w niektórych aspektach życia uczelnianego, np.:

• Niektóre osoby z zaburzeniami autystycznymi mają nadzwyczajną pamięć i/lub naturalną łatwość w posługiwaniu się komputerem. Obie te cechy umożliwiają im dobry start edukacyjny.
• Styl formalny wymagany w esejach akademickich jest dla nich zwykle łatwiejszy do opanowania.
• Osoby takie potrafią szczegółowo badać wąskie obszary wiedzy.
• Potrafią być silnie zmotywowane i niezależne.
• Potrafią być jednomyślne w dążeniu do wytyczonego celu.
• Często są oryginalne i kreatywne.

Studenci z zaburzeniami autystycznymi mogą także posiadać pewne cechy, które będą negatywnie wpływać na ich naukę, np.:

• trudności w kontaktach z innymi studentami i nauczycielami;
• niezrozumienie i naiwność w obrębie kontaktów społecznych;
• poczucie strachu w kontaktach z innymi;
• rutyna jako główny pęd do działania i niechęć dla nagłych zmian;
• słabe umiejętności organizacyjne;
• łatwość dystrakcji;
• mylenie zagadnień istotnych z nieistotnymi;
• nadmierne skupianie się na detalach.

Studenci z zaburzeniami autystycznymi trudno odnajdują się podczas prac zespołowych. Mają oni podstawowe trudności w interakcjach z innymi, szczególnie trudności w pracach grupowych. Studenci mogą ignorować wiadomości przekazywane językiem ciała, wyrazem twarzy lub tonem głosu; mogą też czynić uwagi, które wydają się nieodpowiednie do kontekstu rozmowy oraz mogą mieć trudności w przystosowaniu do różnego typu odbiorców.

Studenci z zaburzeniami autystycznymi są bardziej skłonni używać dosłownego języka, ponieważ trudno im zrozumieć metafory, żarty czy pojęcia abstrakcyjne. Ich niemożność abstrakcyjnego myślenia, czy dostosowania się do sytuacji, może przenosić się na inne obszary, np.: wykonywanie rutynowych czynności lub demonstrowanie pewnych zachowań, takich jak siadanie zawsze na tym samym miejscu.

Read more detailed information about this impairment. Remember you can use the back button to return to this page.

Teaching strategies associated with Autyzm

Przedstawiane tu strategie stanowią sugestie dotyczące nauczania osób niepełnosprawnych. Niniejszego wykazu nie należy jednak traktować jako listy wyczerpującej wszystkie możliwości. Warto pamiętać o tym, że wszystkie osoby uczące się stanowią odrębne jednostki i sposób uczenia, który sprawdza się w odniesieniu do jednej z nich, niekoniecznie będzie równie właściwy w stosunku do innej. Mogą Państwo również skontaktować się z Biurem ds. Osób Niepełnosprawnych w Waszej Instytucji, które przekaże więcej informacji. Jeśli dysponują Państwo jakimiś sprawdzonymi pomysłami, które można dodać do naszej listy, prosimy o przekazanie sugestii pocztą elektroniczną na adres bsn@adm.uj.edu.pl

• Należy zagwarantować odpowiednią ilość czasu, aby skonsultować się ze studentem przed lub w trakcie zajęć.
• Na ile to możliwe, należy stworzyć studentowi stałe i w miarę statyczne miejsce i stanowisko pracy z ograniczoną ilością bodźców w postaci hałasu czy ostrego światła.
• Student powinien otrzymywać jasne i precyzyjne polecenia oraz instrukcje do wykonywanych zadań.

Studenci mogą potrzebować:

• dłuższego czasu na wdrożenie się w funkcjonowanie w nowej instytucji,
• pomocy w orientacji w terenie, np. map z trasami przejścia między budynkami,  pomocy w zrozumieniu
• planu zajęć, np. pisemnego wyjaśnienia informacji o nauczycielach i salach.

Wsparcie

W niektórych sytuacjach studenci mogą korzystać z pomocy osobistego asystenta, który:

• udzieli im wsparcia podczas wykładów,
• pomoże w rozwiązywaniu zagadnień organizacyjnych,
• udzieli wsparcia podczas samodzielnej nauki, np. w bibliotece.
• ułatwi komunikację z rówieśnikami i kadrą akademicką.

Wsparcie w czasie zajęć

• Redukcja potencjalnych problemów, np. zbyt mocnego światła czy dźwięków.
• Rozplanowanie miejsca i sprawdzenie indywidualnych preferencji studenta, np. niektórzy wolą siedzieć plecami do ściany, inni przy drzwiach.
• Podkreślanie ważnych informacji, np. w notatkach z wykładów, czy spisie lektur.
• Dostarczenie pisemnych streszczeń z najważniejszymi zagadnieniami, np. dotyczącymi dyskusji  lub spotkań.
• Komunikacja e-mailowa lub pisemna.
• Zapewnianie regularnych przerw studentom, którzy mogą ich potrzebować.

Wsparcie organizacyjne

• Rozkład i harmonogram zajęć.
• Listy z zadaniami do wykonania.

Amerykanistyka i autyzm
Autyzm może być przyczyną trudności w studiowaniu przedmiotów humanistycznych w ogóle, w tym także amerykanistyki. O ile udział w wykładach generalnie zakłada postawę bierną, nastawioną na słuchanie i odbiór informacji, o tyle uczestniczenie w konwersatoriach wiąże się zazwyczaj z czynnym udziałem w dyskusjach i zadaniach wyznaczonych przez prowadzącego. Brak reakcji ze strony studenta, ewentualnie reakcja nieprzewidziana, nieodpowiednia do kontekstu dyskusji, może być dla prowadzących problemem.

Jest jednak kilka możliwości poradzenia sobie z powyższym problemem. Po pierwsze osoba prowadząca powinna być poinformowana o niepełnosprawności studenta. W przeciwnym razie prowadzący może narażać podopiecznego z autyzmem na nadmierny stres, co w konsekwencji może odbić się negatywnie na efektach nauczania.

Poinformowany prowadzący powinien wziąć pod uwagę ewentualność pasywnej postawy studenta, zaś zadania, które przygotowuje rozdzielić w małych grupach (najlepiej dwuosobowych). Osoba z niepełnosprawnością bierze wówczas czynny udział w zajęciach, ale unika konieczności publicznego wypowiadania się. Warto pamiętać o tym, że ocena aktywności studenta nie powinna przesądzać o ocenie końcowej.

Potential Challenges to the Achievement of Learning

• Trudności organizacyjne

• Trudności z pamięcią

• Trudności ruchowe i manualne