W skrócie o chorobach przewlekłych

Do chorób przewlekłych możemy zaliczyć: astmę, epilepsję, cukrzycę, oraz choroby serca. Mogą one towarzyszyć człowiekowi od urodzenia lub zostać nabyte w wieku późniejszym. Pomyślność leczenia tego typu schorzeń w dużej mierze zależy od wieku, okoliczności a także stanu ogólnego pacjenta.

Szczegółowy opis niektórych chorób przewlekłych

Alergie i astma

Astma
Istnieje wiele czynników ryzyka predysponujących do pojawienia się astmy, ale bezpośrednim czynnikiem wywołującym ją jest kontakt z alergenem, na który występuje u danego pacjenta uczulenie. Mogą to być pyłki wielu roślin, zarodniki grzybów, czy alergeny zwierząt domowych, jednak najczęstszą przyczyną jest kontakt z alergenami roztoczy kurzu domowego.

Mimo, że astmy nie można całkowicie wyleczyć, jej rozwój można skutecznie kontrolować, głównie dzięki rosnącej wiedzy na temat astmy:

• Astma jest obecnie postrzegana jako przewlekłe zapalenie dróg oddechowych charakteryzujące się zaostrzeniami kaszlu, obecnością świstów, uczuciem ciasnoty w klatce piersiowej i trudnościami w oddychaniu. Zwykle zmiany te są odwracalne, jednak nie leczone mogą prowadzić do zagrożenia życia.
• Głównymi czynnikami związanymi z rosnącą śmiertelnością przy astmie oskrzelowej są błędy w jej rozpoznaniu jak i nieprawidłowe leczenie. Prawidłowe leczenie astmy obejmuje: edukację chorych, ograniczenie ekspozycji na czynniki wywołujące astmę, długofalowe podawanie leków przeciwzapalnych, wprowadzenie metod pozwalających na identyfikację objawów nasilenia choroby, szybkie leczenie zaostrzeń.
• Mimo, że genetyczne czynniki warunkujące astmę (atopia) nadal zajmują ważne miejsce w patogenezie astmy, jednak coraz więcej uwagi zwraca się na udział czynników środowiskowych przyczyniających się do rozwoju choroby.

Większość dorosłych z astmą jest w stanie ustalić metody kontroli stanu zdrowia tak, aby jej efekty nie wpływały na ich życie codzienne. Znają mechanizmy działania choroby i dlatego często są w stanie zapobiec atakom. Istnieją pewne procedury radzenia sobie z substancjami, które powodują astmę i inne alergie. Najczęściej spotykane alergie to te na sierść zwierząt, substancje chemiczne oraz gumę lateksową.

Alergie
Alergia od gr. "allon, argon" oznacza zmieniony, odbiegający od normy sposób reagowania. Medycyna definiuje ją jako "nadwrażliwość, uczulenie, stan nadwrażliwości organizmu w następstwie zadziałania alergenów". Prawie 10% Polaków (blisko 4 miliony osób) cierpi na alergię na środki chemiczne, składniki pokarmów, pyłki, kurz. 50% przypadków spowodowanych jest przez kosmetyki i środki piorące.
Liczba alergików ciągle wzrasta. 

Często leczenie alergii jest trudne, w większości przypadków nie można stosować leczenia przyczynowego. Tylko w niektórych sytuacjach skuteczne okazuje się stosowanie metod mających na celu eliminację uczulającego alergenu (alergenów).

Niektóre metody leczenia i profilaktyki reakcji alergicznych:

• utrzymywanie czystości w mieszkaniu, czyli eliminacja kurzu, pleśni,
• utrzymywanie dobrej wentylacji pomieszczeń,
• pozostawanie w pomieszczeniach zamkniętych w okresie pylenia,
• wyjazd do miejsc z mniejszą ilością alergenów,
• unikanie w diecie alergenów i substancji uważanych za wzmacniające alergie np. mleka, napojów gazowanych, pokarmów z dużą ilością sztucznych składników (kolorantów, stabilizatorów, konserwantów i innych),
• cyklicznie przeprowadzane odczulanie, czyli szczepienia specjalnie spreparowanymi dawkami alergenu w okresie zmniejszonego prawdopodobieństwa kontaktu z alergenem,
• leczenie farmakologiczne.

Epilepsja
Epilepsja (inaczej padaczka) - choroba o złożonej, różnej etiologii cechująca się pojawianiem napadów padaczkowych, które są wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu spowodowanych przez nadmierne i gwałtowne wyładowania bioelektryczne w komórkach nerwowych.

Epilepsja jest chorobą powszechną - dotkniętych jest nią ok. 1% ludzi w Polsce (ok. 400 tys.). Co ważne – jest to choroba ludzi młodych. W 80% ujawnia się przed 20 rokiem życia.

Pomoc, jakiej należy udzielić osobie mającej napad padaczkowy

Należy:

• ułożyć taką osobę na boku, aby zapobiec zakrztuszeniu lub zadławieniu,
• nie podawać płynów,
• ochronić (szczególnie głowę) przed okaleczeniem,
• nie powstrzymywać na siłę drgawek,
• rozpiąć pasek, kołnierz koszuli, aby ułatwić oddychanie,
• nie wkładać przedmiotów do ust, nie otwierać zaciśniętych szczęk,
• zachować spokój; jeżeli po 2-3 minutach atak nie mija, należy wezwać pogotowie.

Cukrzyca
Cukrzyca (łac. diabetes mellitus) to wywołane różnymi przyczynami schorzenie metaboliczne, charakteryzujące się przewlekłym podwyższonym stężeniem glukozy we krwi (hiperglikemia) lub obniżonym stężeniem glukozy we krwi (hipoglikemia). Przyczyną choroby jest defekt wydzielania i(lub) działania insuliny.

Insulina to główny hormon anaboliczny, niezbędny do prawidłowego metabolizmu węglowodanów, tłuszczów i białek. Całkowity brak insuliny może prowadzić do kwasicy ketonowej i śpiączki. Nie leczone powikłania cukrzycowe mogą okazać się śmiertelne.

Przewlekłe powikłania cukrzycy obejmują uszkodzenie, dysfunkcję i niewydolność różnych narządów: retinopatię, nefropatię, neuropatię. Osoby z cukrzycą są również obciążone zwiększonym ryzykiem choroby wieńcowej oraz miażdżycy tętnic obwodowych i mózgowych. Poważne powikłania zdarzają się dużo rzadziej osobom, które zażywając leki i prowadząc odpowiedni tryb życia, utrzymują zbliżone do prawidłowego stężenie glukozy.

Najważniejsze postacie cukrzycy wynikają z niedoboru lub braku insuliny (cukrzyca typu I insulinozależna), zmniejszonej wrażliwości tkanek na działanie insuliny połączonej z niedoborem insuliny (cukrzyca typu II, insulinoniezależna) oraz zmian hormonalnych związanych z okresem ciąży (cukrzyca ciężarnych).

Około 5% populacji choruje na cukrzycę. W 95% przypadków jest to typ drugi. Prawdopodobnie przynajmniej połowa chorych na cukrzycę typu drugiego nie jest zdiagnozowana. W ostatnich latach liczba zachorowań dramatycznie wzrasta, zwłaszcza w krajach rozwijających się, coraz częściej wykrywa się też ten typ cukrzycy u dzieci.

W Polsce żyje według różnych szacunków między sto a dwieście tysięcy osób z cukrzycą typu pierwszego, insuliną leczy się około 300 000 ludzi.

Cechy wpływające na uczenie i nauczanie

Codzienne życie
Pewne choroby takie jak epilepsja mogą w znaczący sposób wpływać na czynności dnia codziennego. Student może być na przykład podatny na zmęczenie lub stres. Leki, które przyjmuje mogą osłabiać jego koncentrację lub powodować senność.

Zrozumienie
Studenci cierpiący na wyżej wymienione choroby często nie postrzegają siebie jako osób z zaburzeniami i mogą nie przyznawać się do pewnych nadzwyczajnych potrzeb. Być może, studenci doświadczyli już pewnych uprzedzeń w przeszłości i to może ograniczać ich chęć ujawnienia się. Dlatego tak szczególnie ważna jest rola nauczyciela, który powinien okazać życzliwość i nie traktować takich osób podejrzliwie.

Read more detailed information about this impairment. Remember you can use the back button to return to this page.

Teaching strategies associated with Choroby przewlekle

Przedstawiane tu strategie stanowią sugestie dotyczące nauczania osób niepełnosprawnych. Niniejszego wykazu nie należy uważać za wyczerpujący. Warto także pamiętać o tym, że wszystkie osoby uczące się stanowią odrębne jednostki i sposób uczenia, który sprawdza się w odniesieniu do jednej z nich, niekoniecznie będzie równie właściwy w stosunku do innej. Mogą Państwo również skontaktować się z Biurem ds. Osób Niepełnosprawnych w Waszej Instytucji, które przekaże więcej informacji. Jeśli dysponują Państwo jakimiś sprawdzonymi pomysłami, które można dodać do naszej listy, prosimy o przekazanie sugestii pocztą elektroniczną na adres bsn@adm.uj.edu.pl

• Należy zapewnić dostateczną ilość czasu, aby przedyskutować potrzeby studenta.
• Stres wynikający z nowych sytuacji może wpływać negatywnie na niektórych studentów. Pomoc w przygotowaniu do egzaminów lub zadań z pewnością zminimalizuje stres.
• Środowisko, w którym przebywają osoby uczące się może mieć wpływ na naukę (kurz, dym lub wilgoć). Studenci mają zwykle swoje leki przy sobie, jednak nauczyciel powinien wiedzieć, gdzie szukać pomocy w nagłych sytuacjach.
• W przypadku osób z alergią konieczne może być wyjście z sali na jakiś czas w celu wkroplenia odczulającej substancji.
•  Leki odczulające mogą czasami powodować senność i spowolnienie reakcji.
• Jeśli student jest w stanie pracować tylko przez krótki czas, należy pozwolić mu oddać zadania w późniejszym terminie. Należy przy tym pamiętać, że jeśli zaległości będą zbyt duże, stanie się to źródłem dodatkowego stresu. Ważną rolę odgrywa tu systematyczność studenta i konsekwencja nauczyciela.
• Należy pomóc studentom zaplanować i zorganizować ich pracę; dzielić ją na mniejsze części.
• W przypadku osób z cukrzycą typu pierwszego należy brać pod uwagę potrzebę opuszczania zajęć w celu zmierzenia poziomu glukozy we krwi, podania insuliny, oraz spożycia posiłku.

Potential Challenges to the Achievement of Learning

• Trudności organizacyjne

• Trudności z pamięcią

• Trudności ruchowe i manualne

• Trudności z mówieniem

• Trudności związane z wytrzymałością