Student prawa UJ niewidzący na jedno oko i z ograniczonym widzeniem w oku drugim, nie uczęszczał na lektorat ze swoim kierunkiem i był całkowicie nieprzygotowany do zdania egzaminu na czwartym roku. Początkowo próbował uzyskać zwolnienie z tego egzaminu, jednak jego instytut nie wyraził na to zgody, wydał natomiast zgodę na przedłużenie terminu o jeden semestr. Student próbował, zasłaniając się stanem zdrowia, uzyskać wpis mimo braku przygotowania, ale zamiast wpisu zaproponowano mu regularne indywidualne spotkania przez cały semestr w celu nadrobienia materiału oraz równoległe uczestniczenie w zajęciach dla grupy z dysfunkcją wzroku. Student częściowo wykorzystał zaoferowaną mu pomoc (zarówno na indywidualne jak i grupowe spotkania uczęszczał nieregularnie) i mimo że nie poczynił bardzo dużych postępów i w pierwszym terminie otrzymał ocenę niedostateczną, w drugim terminie uzyskał wymagane 60% i przygotował prezentacje tekstu specjalistycznego, co pozwoliło mu na uzyskanie końcowego wpisu do indeksu. W tym wypadku bardziej istotny okazał się nie tyle aspekt naukowy, ile wychowawczy (niepełnosprawność, dysfunkcja czy choroba upoważnia do uzyskania dodatkowej pomocy, ale nie uprawnia do otrzymania oceny pozytywnej bez opanowania materiału i wysiłku ze strony studenta). O ile początkowo wszystkie sprawy usiłowała załatwić za dorosłego studenta jego matka, o tyle później, dzięki zdecydowanej postawie osoby prowadzącej, udało się zmienić postawę studenta.