Krzysztof jest studentem I roku na Wydziale Nauk Społecznych – studiuje historię. To ładny uśmiechnięty i pełen życia chłopak. Niestety nie jest tak zawsze. Do Biura ds. Osób Niepełnosprawnych zgłosił się z problemem, który pozornie wydaje się błahy, jednak znacznie utrudnia studiowanie i blokuje jego aktywność. Krzysztof cierpi na zaawansowaną cukrzycę. Przyjmuje insulinę pięć razy dziennie. Pod wpływem stresu poziom cukru  w jego krwi może zmieniać się bardzo szybko. Podczas nauki w szkole średniej parokrotnie zdarzyło się, że zemdlał podczas egzaminu. W liceum nauczyciele byli poinformowani  o jego chorobie i nie wiedzieli jak zareagować w tej sytuacji. Pomimo tego każde takie zdarzenie było ogromnie stresujące. Podczas zajęć na uniwersytecie taka sytuacja nie miała miejsca, jednak Krzysztofa paraliżuje strach, ze może ona nastąpić. Znajduje się teraz w zupełnie nowym, niejako anonimowym otoczeniu. Boi się powiedzieć wykładowcom o swojej chorobie i konsekwencjach z nią związanych. Zaczyna unikać uczęszczania na zajęcia – z coraz większym lękiem myśli o zbliżającej się sesji egzaminacyjnej. Obawia się, że niespodziewanie może zemdleć podczas egzaminu i że zostanie to odebrane jako próba uzyskania specjalnych względów ze strony egzaminatora. Problem narasta, ponieważ student nie mówi o swoich potrzebach, coraz bardziej obawia się ataku i unika sytuacji, w których może się on pojawić. Problem został rozwiązany dwuetapowo. Na początku przeprowadzono rozmowę ze studentem, uświadamiając mu mechanizm, w którym funkcjonuje. Następnie skierowano informacje do wykładowców o studiowaniu osoby cierpiącej na cukrzyce wraz z opisem konsekwencji, z jakimi wiąże się ta choroba.

problem – brak komunikowania swoich potrzeb wykładowcom, obawa przed niezrozumieniem;

rozwiązanie – dostarczenie informacji na temat funkcjonowania osoby chorej na cukrzycę;