Uczelnia zakupiła sprzęt wspomagający transmisję dźwięku dla osób słabosłyszących. Przeprowadzono szkolenie z zakresu korzystania ze sprzętu, na które zaproszono studentów z dysfunkcją słuchu oraz wykładowców z poszczególnych wydziałów. Niestety zainteresowanie tym zagadnieniem ze strony kadry dydaktycznej okazało się niezbyt duże. Na początku roku akademickiego do Biura ds. Osób Niepełnosprawnych zgłosiła się studentka pierwszego roku socjologii, posiadająca niepełnosprawność sprzężoną. Była to osoba poruszająca się na wózku i jednocześnie posiadająca duży ubytek słuchu. Sprzęt zakupiony przez uczelnię doskonale odpowiadał jej potrzebom i mógł znacząco ułatwić jej uczestnictwo w zajęcia. Problemem okazała się niechętna postawa paru wykładowców (studentka nie chciała ujawnić nazwisk, obawiając się konsekwencji), którzy nie chcieli wyrazić zgody na używanie przez nią sprzętu na zajęciach. Ponieważ urządzenie składa się z niewielkiego mikrofonu i nadajnika, który wykładowca musi założyć, ich odmowa uniemożliwiła studentce korzystanie z  urządzenia. Próbując samodzielnie rozwiązać problem, spotkała się ona z opiniami wykładowców, że porusza się na wózku i nie wygląda na osobę słabosłyszącą (sugerowano symulowanie dysfunkcji słuchu). Jednocześnie wykładowcy wyrazili obawę, że za pomocą urządzenia pragnie ona nagrywać przebieg zajęć, nie mówiąc tego w otwarty sposób. Problem rozwiązano, kierując oficjalne pismo do dziekana wydziału z opisem sytuacji, prośbą o uczulenie wykładowców na specyficzne potrzeby studentki i  zmianę postawy w stosunku do niej.

problem – obawa przed nagrywaniem wykładów, stereotypowe postrzeganie osób niepełnosprawnych; wykładowca stawiał się w pozycji eksperta w dziedzinie różnego rodzaju niepełnosprawności, nie wziął pod uwagę indywidualnej sytuacji studentki;

Jedynym ekspertem w tej sytuacji  może być student, który najlepiej zna swoje potrzeby, możliwości i ograniczenia.

rozwiązanie problemu – dostarczenie informacji na temat sytuacji studenta i jego specyficznych potrzeb;