Piotr studiował socjologię. Poruszał się na wózku i kontakt z nim był bardzo utrudniony ze względu na ograniczenia komunikacyjne. Mieszkał w akademiku, gdzie nawiązał wiele znajomości. Współmieszkańcy szybko go zaakceptowali i pomagali mu w dojeżdżaniu na uczelnię, czy też robieniu zakupów. Na zajęciach Piotr nie miał większych problemów, oddawał prace zaliczeniowe, a wykładowcy unikali konfrontacji słownej z nim. Nie był zatem wywoływany do odpowiedzi, ani angażowany w dyskusje. Szybko zauważył ten fakt i poczuł się bezpiecznie na zajęciach. Przestał się do nich przygotowywać i zaczął opuszczać się w nauce.   Do biura zgłosił się jego wykładowca z prośbą o poradę. Zauważył, że chłopak coraz gorzej funkcjonuje na studiach. Problem pojawił się także po stronie wykładowców i osób prowadzących zajęcia. Ponieważ czuli się oni niezręcznie w kontakcie z osobą mająca aż tak duże problemy z wysławianiem się, unikali wchodzenia w interakcje z Piotrem. Mieli obawy co do tego, czy dobrze rozumieją wypowiedzi studenta, bali się pytać i doprecyzowywać jego słowa, gdyż mieli wrażenie, że sprawia mu to fizyczną trudność. Obawiali się także sprawić mu przykrość wielokrotnym dopytywaniem. Wykladowcy przyznawali się także do obniżonej tolerancji na ciszę spowodowaną przerwami w wypowiedziach studenta.

Rozwiązaniem okazała się rozmowa ze studentem i wykładowcami, wyjaśniająca istotę problemu. Pomocne okazało się także uświadomienie wykładowcom, że nie musza czuć się winni, gdy nie rozumieją jego wypowiedzi. Zaproponowano korzystanie w momentach krytycznych z porozumiewania się za pomocą kartek papieru.

problem – brak wiedzy na temat zasad kontaktu z osobą niepełnosprawną;

rozwiązanie – dostarczenie informacji dotyczącej funkcjonowania osoby niepełnosprawnej z problemami mowy; dewaluacja mitów związanych z osobą niepełnosprawną;